نور بیدارم می کند

 برباد سوار می شوم

 پنجره را باز می کنم

 لحظه آغاز می شود

 آواز پرنده ی بی بال همیشگی در سکوت گم می شود

 ودیگر با جیلینگ جیلینگ النگوهایم همخوانی نمی کند

برای نفس هایش هم نایی نمانده

کالبدش بر زمین افتاده

و گاه گاهی نفس هایش دلم را می لرزاند

پلک های بسته اش مرا می خواند

فریادش را نمی شنوم

دوباره مرا می خواند

روزها گذشته

و هنوز هم گاه گاهی نفس هایش دلم را می لرزاند

اشکهایم گونه ام را سرد می کند

دوباره مرا می خواند

انگار حرفی پشت پلک های مبهمش مانده

سئوال می کنم

فریاد می زنم اما کنارم محو می شود

نگاه می کنم اما یک قدمی به سیاهی ها می رود

دوباره مرا می خواند

نفس هایم به کندی می افتند

پلک هایم بی اراده بسته می شوند

بی رمق می افتم

دوباره مرا می خواند

هنوز نفس هایش دلم را می لرزاند

مرا توان جلو رفتن نیست

زمین مرا به او نزدیک می کند

من به جای ابرها برایش می بارم

او...

دوباره مرا می خواند

لحظه به آخر می رسد

اما هنوز هم نفس هایش دلم را می لرزاند

بی حس می مانم

ثانیه می ایستد

و

آخر برگ بی رنگ درخت می افتد

تو با پایت خش خش اش را به گوشم می رسانی

دوباره مرا می خواند

این پلک ها دیگر مبهم نیست

او مرا هم نفس می خواند